Το πάθημα που έγινε μάθημα!

//Το πάθημα που έγινε μάθημα!
Το πάθημα που έγινε μάθημα!2019-01-08T15:05:57+00:00

Project Description

Το πάθημα που έγινε μάθημα!

Ρωσία, δεκαετία του ’90.

Στη περιοχή που ασκούσε τη μελισσοκομία ο πατέρας, κατά βάση, ήταν νομαδική και κατά ομάδες. Τα μελισσοκομεία ήταν μόνιμα σε πλατφόρμες και όταν φεύγανε από την έδρα τους, για κάποια ανθοφορία, οι μελισσοκόμοι κατασκήνωναν στο μέρος, που είχαν κάνει τη μεταφορά, για καιρό διότι οι αποστάσεις ήταν πολύ μεγάλες.

Οι ομάδες αποτελούνταν συνήθως, από 3 έως 5 μελισσοκόμους και δούλευαν με βάρδια που άλλαζε ανά εβδομάδα. Μαζί τους, εκτός από τα μελίσσια, είχανε και κότες. Μέχρι και κήπους έκαναν και όλα αυτά διότι μπορεί να έμεναν στο ίδιο μέρος μέχρι και 2 μήνες (βασικά καλοπερνάγανε, υπό μία έννοια!!).

Σε μια από αυτές τις νομές λοιπόν, είχε την τύχη, ο αδελφός μου Δημήτρης μαζί με έναν κολλητό του, να αναλάβει τη βάρδια για 2 μέρες. Ήταν το 1991 και σε ηλικία 11 χρονών!! Να προσθέσω βέβαια, ότι σε απόσταση 400 μέτρων υπήρχαν άλλες πλατφόρμες με ηλικιωμένους μελισσοκόμους που είχαν βάρδια.
Λίγο που τα μυαλά τους ήταν πάνω από το κεφάλι λόγω της προεφηβείας τους, λίγο η σιγουριά των κοντινών μελισσοκόμων, λίγο η εμπιστοσύνη να τους αφήσουν μόνους τους, άρχισαν να το παίζουν …ήρωες!!

Ο πατέρας πήγε για ανεφοδιασμό. Φαγητά, ρούχα και διαφορά αλλά πράγματα. Εκείνη δε τη χρονιά, ήταν που είχε φτιάξει και την καινούρια πλατφόρμα, new edition luxury με ανέσεις, όπου είχε πάνω μόνιμο σπιτάκι 2×2. Προς το απόγευμα, όταν οι «ήρωές» μας πείνασαν, και μιας που δεν μπορούσαν να παραγγείλουν …σουβλάκια, αναγκαστικά μαγείρεψαν ότι είχε απομείνει – που υποτίθεται ότι ήταν για δύο μέρες. Το μαγείρεμα γινόταν έξω, στην ύπαιθρο. Όταν ξεκίνησαν να στρώνουν το τραπέζι άρχισαν να ακούγονται ουρλιαχτά λύκων και οι «ήρωες», που τελικά δεν ήταν τόσο ατρόμητοι, μπήκαν τρέχοντας στο σπιτάκι και κλειδώθηκαν. Από τα λεγόμενα του αδερφού μου, πρέπει να κλειδώθηκαν πολύυυυυ καλά. Παρέα με γουόκμαν, που τους τελείωσε και η μπαταρία μετά από λίγο, έμειναν να ακούν τα ουρλιαχτά και στο τέλος τους πήρε ο ύπνος.

Σύμφωνα με τον αδελφό μου, πρέπει να ξύπνησαν πολύυυυ αργά, πεινασμένοι μιας και οι λύκοι δεν τους άφησαν να φάνε το προηγούμενο βράδυ, χάρη σε κάτι κουδούνια. Με το στομάχι να διαμαρτύρεται άδειο, βγήκαν αποφασισμένοι έξω. Η εικόνα που αντίκρισαν ήταν γελοία αφού είδαν καμιά 50αρια αγελάδες με κουδούνια να βοσκάνε γύρω-γύρω από τις πλατφόρμες και τα σκυλιά να γλύφουν τις κατσαρόλες. Εν τω μεταξύ όλες τις προμήθειες τις είχαν αφήσει έξω!! Και σαν δεν έφτανε αυτό, στα ποδήλατα που είχαν μαζί τους πρόλαβαν και έσκασαν τα λάστιχα από τις βόλτες των προηγούμενων ημερών, οπότε αναγκάστηκαν να πάνε 5 χιλιομ. ποδαρόδρομο για να πάρουν κάνα ψωμί ή ότι άλλο να φάνε.

Το πάθημα έγινε μάθημα. Έκτοτε, ο αδελφός μου δεν αφήνει σακούλα έξω με φαΐ!!

Αφήγηση
Γιάννης Σένκο

Load More Posts